محمدجواد حق‎شناس عضو شورای شهر تهران و عضو شورای مرکزی حزب اعتمادملی در یادداشت به وظیفه خطیر پزشکان پرداخته است. به گزارش سایت رسمی حزب اعتمادملی، متن این یادداشت که روزنامه همشهری منتشر کرده است، در ادامه آمده است: اول شهریور‌ماه در تقویم، روز پزشک است، اما باید گفت که تنها یک روز مختص پزشکان […]

محمدجواد حق‎شناس عضو شورای شهر تهران و عضو شورای مرکزی حزب اعتمادملی در یادداشت به وظیفه خطیر پزشکان پرداخته است.

به گزارش سایت رسمی حزب اعتمادملی، متن این یادداشت که روزنامه همشهری منتشر کرده است، در ادامه آمده است:

اول شهریور‌ماه در تقویم، روز پزشک است، اما باید گفت که تنها یک روز مختص پزشکان نیست و می‌شود هر روز را روز پزشک بدانیم. زحمات و ایثار و پایمردی‌های مردان و زنان برگزیده این سامان در این حد هست که هر روز را روز قدردانی از آنان بدانیم و شاکر وجود پاسداران سلامتی و تندرستی خود باشیم.

اول شهریور زادروز تولد حکیم ابوعلی سینا را روز پزشک نام نهاده‌اند و تقارن جالبی است میان نام «پزشک» و نام «حکیم». از دیرباز نام طبیب و حکیم به هم گره خورده بود و اطبای مشرق‌زمین در سرتاسر جهان شهرت داشتند، چرا‌که جدا از دانش طبابت، حکیم بودند و فرزانگی می‌دانستند و نقش پیشروان و اصلاحگران اجتماعی و فرهنگی را بازی می‌کردند و مورد اعتماد کامل جامعه خود بودند، اما آرام آرام این نقش فرزانگی و پیشاهنگی کم‌رنگ شد و طبابت و پزشکی روزبه‌روز بیشتر علمگرا و عملگرا شد.

پزشکان از لحاظ تحصیلات بالاترین قشر جامعه هستند و بالاترین سطوح تخصصی آنان گاه تا یک‌چهارم قرن مشغول دانش‌آموزی و فراگیری هستند. الزامات قانونی و حرفه‌ای و تعهدات متعدد هم موجب می‌شود که آنان بسیار دیرتر از سایر حرف و صنوف به ثبات اقتصادی و امکانات مالی برسند. از سویی، ساعات کاری پزشکان بسیار طولانی و گاه فراتر از حد و مرزهای معمول شغلی است. تمامی این نکات موجب می‌شود که سطح درآمدی بالاتر پزشکان توجیه‌پذیر به‌نظر برسد، اما آنچه این روزها بسیار مورد انتقاد قرار می‌گیرد، مادی‌گرایی و اسیر وسوسه‌ها و ظواهر دنیوی‌شدن این قشر خاص است که با مهم‌ترین موضوع انسان یعنی سلامت او سر و کار دارند. شاید مثل تمام اقشار دیگر اجتماع در میان پزشکان هم افرادی باشند که قوانین را نادیده انگاشته و از اصول اخلاقی و حرفه‌ای گذر کنند، اما باور دارم که این گروه بسیار معدود هستند و اکثریت جامعه پزشکی ایران هنوز شرافت و اعتبار خود و اجر معنوی را که از بهبود و سلامتی بیماران کسب می‌کنند، با هیچ‌ چیز دنیوی عوض نمی‌کنند.

اما جامعه پزشکی کشور در سال‌های اخیر شاید بیش از اقشار دیگر زیر ذره‌بین بوده‌اند و بارها مورد انتقاد و هجمه قرار گرفته‌اند و شاید برخی بی‌تدبیری‌ها یا حتی کینه‌ورزی‌ها موجب شده‌ که دیوار اعتماد دوسویه بین جامعه و پزشکان نخبه ترک بردارد‌ و آشکار است که آسیب‌دیدن این اعتماد دوسویه به ضرر هر دو سو است و هیچ‌کس از این حالت نفعی نخواهد برد.

از این فرصت استفاده می‌کنم تا ضمن تبریک‌گفتن به مردان علم و تلاش و سپیدپوشان سپیدکردار، از عموم پزشکان بخواهم که به کسوت حکیم‌بودن و طبیب‌بودن و فرزانه‌بودن بازگردند. در واقع پزشکان به‌عنوان شاید مهم‌ترین صنف – حرفه اجتماع باید جدا از الزامات شغلی خود نقشی مهم در اجتماع را هم بازی کنند و پیشرو در جریان‌سازی‌ها و اقدامات و اصلاحات اجتماعی باشند.

دور‌شدن از فعالیت صرف شغلی و اقتصادی و پذیرفتن نقشی فعال در جامعه در گام اول باعث برطرف‌شدن ترک‌های دیوار اعتماد دوسویه جامعه و این نخبگان خواهد شد و از سوی دیگر پزشکان را به کسوت و جایگاه و نقشی که باید بازی کنند، برخواهد گرداند. باور دارم که زنان و مردان سپیدپوش سپیدکردار ایران‌زمین باید برای بازگشت جایگاه خود به نقش حکمای طبیب فرزانه اهتمامی ویژه کنند و البته مردم ایران‌زمین هم نشان داده‌اند که همیشه قدردان دست‌ها و دل‌های مهربان درمانگران و مرهم‌‌گذاران هستند.

پایان پیام