تاریخ انتشار:۳۰ مهر ۱۳۹۴در ۸:۰۲ ق.ظ کد خبر:1469

حسین زاهدی دهویی؛ عضو شاخه جوانان حزب اعتماد ملی

نسبت «آزادگی» با تحلیل «واقعه کربلا»

شاید یکی از ایراداتی که به فعالیت و انواع مراسمی که شیعیان و دلباختگان خاندان پیامبر اسلام (ص) وارد می‌شود این باشد که شیعیان، حق شور حسینی را به نحو اعلا به‌جا می‌آورند، اما به همین نسبت از پیام حرکت امام حسین (ع)، که اگر ...

شاید یکی از ایراداتی که به فعالیت و انواع مراسمی که شیعیان و دلباختگان خاندان پیامبر اسلام (ص) وارد می‌شود این باشد که شیعیان، حق شور حسینی را به نحو اعلا به‌جا می‌آورند، اما به همین نسبت از پیام حرکت امام حسین (ع)، که اگر بخواهیم به مهمترین آنها اشاره کنیم که آنگونه که از سخنان خود امام (ع) برگرفته می شود “امر به معروف ، و احیاء دین اسلام بخصوص وجه مغفول مانده آن یعنی «اخلاق» و همچنین «ظلم‌ستیزی» است. البته که ایراد واردی هست. اما در اینجا چون قصد بر موجز گویی هست فعلآ به مصادیق این پیام ها و کارکرد آن ها در روزگار کنونی کاری نداریم البته شاید در فرصت مناسب‌تری به‌طور مفصل به آن پرداختیم. اما بحث ما در مورد آن بخشی از سخنان امام حسین(ع) که می‌فرمایند: «اگر دین ندارید آزاده باشید.» در پرانتز توضیح مختصری در مورد اصل این جمله عرض کنم و اینکه در ترجمه های منبری از لفظ «لا اقل» استفاده می‌شود و اینگونه بیان می‌شود که اگر دین ندارید «لا اقل» آزاده باشید. این نوع ترجمه کاملآ اشتباه است چون «آزاده بودن» را به یک امر حداقلی تخفیف می دهد درصورتی که دراصل جمله ، آزاده بودن به عنوان یک صفت «حداکثری» و والا که جزو لاینفک روح هر انسان است آمده است یعنی اگر نگوییم بالاتر از دیندار بودن ، درحد و سطح دینداری اهمیت دارد.

از این مقدمه استفاده می‌کنم برای توضیح برخورد ما با این واقعه دلخراش.

یک زمانی شما به عنوان یک انسان متعصب دیندار مسلمان شیعه به این واقعه نظر می کنید. مسلما چون دلبسته به آل پیامبر (ص) هستید ناخود آگاه سخت متاثر می‌شوید و بر این واقعه مویه می‌کنید، گریه و زاری می کنید و…

اما بحث ما بر سر این مسآله هست که کسانی که حتی تعلق دینی و شیعی ندارند اگر خود را «آزاده واقعی» می‌پندارند و بنده تفکرات بسته (فرقی نمی‌کند چه دینی چه غیر دینی، چه شرقی و چه غربی و…) نمی‌دانند هم اگر به این واقعه نگاه کنند حداقل کاری که باید انجام دهند ادای احترام است نسبت به کسی که اینگونه بعداز دو پیشنهاد یا “پذیرش بیعت و همراهی با ظالم” یا “کشته شدن” ، راه دوم را انتخاب می‌کند.

پس اینگونه می توان نتیجه گرفت که حتی در بازخوانی این واقعه ، باید «آزاده» بود و بدون پیش فرض‌ها و تعلقات به سمت تحلیل این حادثه رفت.
به همین خاطر است که افرادی در جهان که مشی «آزادگی» را پیش گرفتند به رغم اینکه تعلق مذهبی به امام حسین (ع) نداشتند، اما از این امام همام به عنوان سرمشق و الگو نام برده‌اند. کم نیستند افرادی نظیر گاندی و… که چنین برداشتی را از این بوستان سرخ داشته‌اند.

و در آخر باید گفت به این واقعه باید به عنوان یک فاجه انسانی نظر کرد و در خوانش و تحلیل آن هم «اگر دیندار نیستید آزاده باشید.»


ارسال نظر

Go to TOP