تاریخ انتشار:۰۶ آبان ۱۳۹۴در ۸:۲۳ ق.ظ کد خبر:1694

محمدصادق جوادی حصار در گفت‌و‌گو با اعتماد ملی: حضور عده‌ای در این مجلس، به برکت نظارت استصوابی است

محمدرضا ابراهیمی: اعتماد ملی: فعال‌تر شدن احزاب در دوران انتخابات را به‌دلیل عرضه کالای سیاسی در این دوران با شور و هیجان بیشتر می‌داند و می‌گوید: اگر فضا برای فعالیت احزاب بعد از انتخابات هم مانند این دوران باشد، احزاب فعالیت بهتر و بیشتری خواهند ...

محمدرضا ابراهیمی: اعتماد ملی: فعال‌تر شدن احزاب در دوران انتخابات را به‌دلیل عرضه کالای سیاسی در این دوران با شور و هیجان بیشتر می‌داند و می‌گوید: اگر فضا برای فعالیت احزاب بعد از انتخابات هم مانند این دوران باشد، احزاب فعالیت بهتر و بیشتری خواهند داشت؛ فعالیتی که به توسعه دموکراسی در کشور کمک می‌کند

محمد صادق جوادی حصار؛ عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی و رییس تشکیلات خراسان رضوی این حزب؛ در گفت و گو با خبرنگار اعتماد ملی، از لزوم تغییر ترکیب مجلس شورای اسلامی و روی کار آمدن مجلسی اصلاح‌طلب و معتدل، برای پایان دوران افراط گرایی سخن می‌گوید.

او درباره جریانی که پرچم اعتدال را در دست دارد و نسبت آنها با جریان اصلاح‌طلبی می‌گوید: وقتی صحبت از جریان اعتدالی و حامی دولت می‌کنیم باید در نظر داشته باشیم که آنها جدای از جریان اصلاح طلبی در ایران نیستند و زیر چتر اصلاحات قرار میگیرند. یعنی شما اگر در حوزه‌های انتخابیه بررسی کنید نیروهای حامی دولت با برنامه‌های اصلاح طلبانه می‌خواهد وارد مجلس شوند.

photo_2015-10-28_11-32-09

مشروح گفت‌و‌گوی اعتماد ملی با محمدصادق جوادی حصار پیش روی شماست:

در هفته گذشته شاید اتفاقاتی در مجلس شورای اسلامی از حاشیه‌های جلسه بررسی برجام تا حمله به آقای لاریجانی به دلیل حمایت او از برجام را دیدیم. این نوع برخوردها را نشانه چه جیزی می‌دانید؟

به نظر من رفتاری که آقایان در قبال حضور آقای لاریجانی و درحضور رهبری انجام دادند رفتاری نابخردانه بود. آقای لاریجانی به وظیفه‌اش عمل کرد؛ خوب هم عمل کرد. اگر بحث امنیت ملی و منافع کشور و توجه به مطالبات مردم حوزه انتخابیه ازسوی هر نماینده مد نظر باشد، آقای لاریجانی به وظیفه ملی و قانونی خود و دوم به مطالبه مردم حوزه انتخابیه‌اش که می‌خواستند برجام هر چه زود تر به سامان برسد، عمل کرده و دیگر اینکه مشی معتدلی که امروز مطلوب همه جریان‌های سیاسی است اتخاذ شده است. همراهی نکردن لاریجانی با جریان‌های تندرو و افراطی، اتفاقا گویای استقلال رای و متانت او در میان این گروه‌هاست. ایشان یک اصولگرای میانه و معتدل بوده، چه در گذشته، چه امروز و این خط مشی قابل احترام و پسندیده است.

نیاز امروز کشور چه در سیاست خارجی چه داخلی تنش‌زدایی است. جنگ‌های لفظی که عده‌ای می‌خواهند مدام بین ایران و اروپا باشد به ضرر مردم است، چرا که جز ناکامی اقتصادی و فرهنگی برای ما چیری به بار نمی‌آورد. این افراد تلاششان این بوده که در پناه چنین جدال‌هایی، منفعت اقتصادی خود را دنبال کنند و بتوانند رقیب‌های سیاسی خود را کنار بزنند و فضای کشور را تیره و تار کنند. برجام یک برنامه ملی بود و من تاسفم از این است که این سخنان تند خطاب به لاریجانی در نزد رهبری گفته می‌شود، چرا که همه می دانند در برجام، جز با هدایت شخص رهبری نمی‌توانست این مراحل طی شود و تیم مذاکره‌کننده بارها مورد تایید ایشان قرار گرفته بود. عده‌ای که در مقابل رهبری چنین گستاخانه به سربازان این عرصه جسارت می‌کنند صاحت، رهبری را مخدوش می‌کنند. چراکه می‌دانند رهبری این جریان را تایید کردند. و حتی در نامه ای برجام را با ذکر تذکرهایی تایید کردند و دولت هم با هوشمندی اجرای برجام را اعلام کرد.

پیش از این از طریق مطبوعات این فضا که پس از پایان کار مذاکرات و تضویب برجام فصل سیاسی دولت شروع می‌شود و دولت بیشتر تمرکز خود را بر سر مسائل داخلی خواهد گذاشت وجود داشت. دولت تا امروز چقدر در این مسیر حرکت کرده و یا توانسته موفق باشد؟

به نظر من دولت برای خودش چند اولویت گذاشته بود که در حال پیگیری آن بود. اولین اولویت، مسئله هسته‌ای بود که در حال سر و سامان گرفتن است و تا چند ماه آینده اجرایی می‌شود. مسئله دوم حل مشکلات اقتصادی است که دولت دارد تلاش خود را در این رابطه می‌کند. اما بر سر مسائل سیاسی دولت به نظر من می‌تواند با فراهم کردن بستر فرهنگی عمومی، جامعه را به سمتی هدایت کند که تندروها امکان حضور در مجلس را نداشته باشند. بحث بعدی بحث مدیریت داخلی هماهنگ و همسو با دولت است که دولت در این حوزه به کامیابی نرسیده، چرا که دولت قبل از برجام نمی‌خواست خود را وارد درگیری با گروه‌ها و جناح‌های سیاسی بکند. اگر دولت بتواند در حوزه اقتصادی گام‌های رو به جلویی تا انتخابات مجلس بردارد به شرطی که مجلس همراه و مطلوبی هم شکل بگیرد و چهره‌های معتدل وارد مجلس شوند، دولت دست به تغییرات در نیروهای اجرایی هم می‌زند و در آ حوزه هم شاهد تغییرات خواهیم بود.

درباره نیروهای معتدل و لزوم حضور آنها در مجلس گفتید. مشخصه این نیروها در فضای سیاسی و نسبت آنها با جریان اصلاح‌طلب و اصولگرایی چیست؟

وقتی صحبت از جریان اعتدالی و حامی دولت می‌کنیم باید در نظر داشته باشیم که آنها جدای از جریان اصلاح طلبی در ایران نیستند و زیر چتر اصلاحات قرار میگیرند. به هر حال اصلاح طلبان قوی ترین نیروی جریان حامی دولت بودند و هستند. یعنی شما اگر در حوزه‌های انتخابیه بررسی کنید نیروهای حامی دولت با برنامه‌های اصلاح طلبانه می‌خواهد وارد مجلس شوند. نیروهای حامی دولت نمی‌خواهند یک مانیفست جدایی از برنامه‌هایی که در سطح دولت مطرح می شود، برای حضور در مجلس داشته باشند. بخشی از اصولگراهایی که امروز هم حامی دولت شده‌اند به دلیل برنامه‌های اصلاحی دولت است. بنابراین شاخصه این گروه و تفاوتشان از اصولگراها دیگر رفتارهای اصلاح طلبانه آنها است. لذا وقتی در این مقطع خاص صحبت از اعتدالیون میکنیم. مشخصه این گروه تمایل اصلاحی آنها است. جریان‌های دیگر هم برای همین دارند تمام تلاششان را می‌کنند که اصلاح‌طلبان به مجلس نیایند، چرا که تلفیق این گروه‌های اصلاح طلب و نیرهای اعتدالگرای نام و نشان دار قدیمی با گروه‌های اعتدالی اصولگرای جدید، نیروی قدرتمندی را به وجود می‌آورد که برای مدت‌ها یا شاید برای همیشه جریان تندرو موجود در اردوگاه اصولگرایی را به حاشیه براند.

فکر می‌کنید نیروهای اصلاح‌طلب چه‌قدر شانس ورود به مجلس را داشته باشند؟

نیروهای اصلاح‌طلب میانه شانس بالایی خواهند داشت و در خود اردوگاه اصلاح‌طلب هم به این نتیجه رسیده‌اند که نیروهای معتدل خود را که تعامل بیشتر و بهتری با جریان‌های اصولگرا دارند، برای ورود به مجلس انتخاب کنند؛ به نحوی که امکان تعامل و تبادل نظر بین دو جریان وجود داشته باشد و این رویکرد اصلاح‌طلبان می‌توانند شانس بیشتری برای آنها ایجاد کند. از جمله به آقای عارف و اصلاح‌طلبان از جنس ایشان که در مجمع تشخیص مصلحت و چنین نهادها و سازمان‌هایی نزدیک به حاکمیت فعالیت می‌کنند، می‌توانم اشاره کنم.

برخی چهره های اصولگرا در مصاحبه‌هایی گفته‌اند که حتی این چهره‌های معتدل اصلاح‌طلب هم نباید وارد مجلس شوند و به هر نحوی باید جلویشان را گرفت؛ از جمله آقای باهنر نماینده اصولگرای مجلس که به تازگی چنین اظهارات مشابهی داشتند.

آقای باهنر تقریبا جزو نیروها معتدل تلقی نمی‌شود و تمایل ایشان به جریانات تندرو بیشتر شده است. باید از امثال ایشان پرسید شما اگر مقوله نظارت استصوابی و حذف رغیب‌های قدرمند شما نبود، چه شانسی برای پیروزی داشتید؟ حتما آقایان می‌دانند که در صورت برگزاری یک انتخابات آزاد با حضور تمام افراد و سلایق، قطعا آنها به عنوان عضو عادی هم نمی‌توانند در مجلس آینده باشند. این جایگاه را هم به برکت همین حذف‌ها و نظارت استصوابی دارند، بنابراین تلاششان را می‌کنند که همین حذف‌ها همچنان ادامه داشته باشد. اما در یک انتخابات آزاد و دموکراتیک که همه گرایش‌های سیاسی بتوانند حضور پیدا کنند. تصور نمی‌کنم چنین افرادی وارد مجلس شوند که بخواهند جلوی رای آوری افراد دیگر را هم بگیرند، مگر همانطور که گفتم با متوسل شدن به حذف‌ها و ایجاد محدودیت‌ها بر سر راه نیروهای اصلاح طلب موفق شوند.

اعتماد ملی در بین نیروهای اصلاح‌طلب برای انتخابات چه برنامه‌ای دارد و تاکنون چه‌قدر توانسته خودش را به عرصه سیاسی کشور باز گرداند؟

بعد از انتخابات ۸۸ تقریبا تا ۹۲ بیشتر احزاب غیرفعال بودند. ما هم از برنامه‌های خودمان بسیار عقب هستیم. از برنامه‌هایی که قبل از ۸۸ داشتیم. ما تمام دفاتر حزبی و حتی شهرستان‌های کوچکمان هم فعالیت و امکانات داشتند و در حال حاضر در حال بازگرداندن و بازگشایی دفاتر استانیمان هستیم.‌

در اردوگاه اصلاح طلبان چطور. نوع تعاملات حزب اعتماد ملی با سایر نیروها چگونه است؟

در اردوگاه اصلاح‌طلب با همه احزاب و نیروهای اصلاح‌طلب همفکری و هماهنگی می‌کنیم. در شورای عالی و شورای هماهنگی در کنار بقیه احزاب حضور داریم و در بیشتر استان‌ها نیروهای ما عضو موثر این مجموعه‌ها هستند. لذا ما در حال فعالیت هستیم و چون بنایمان بر این است که جدای از بقیه احزاب عمل نکنیم، برنامه‌های شخصی حزب را در شرایطی دنبال می‌کنیم که دیگران احساس نکنند که احزاب اصلاح طلب دارند ناهمگون عمل می‌کنند. به همین خاطر رفتارهای اختصاصی حزب را آرام‌تر و هماهنگ‌تر انجام می‌دهیم. در بیشتر استان‌ها فعال شدیم و برنامه‌های حزب را کم کم اعلام می‌کنیم. در انتخابات بنا داریم هماهنگ با بقیه احزاب اصلاح‌طلب وارد شویم، اما تا جایی که ممکن است در گزینش‌های خود حداکثر استفاده را از اصلاح‌طلبانی می‌کنیم که از سد فیلتر انتخابات عبور کنند. اگر بتوانیم این کار را بکنیم از عالی‌ترین مقام های حزبی خود در انتخابات استفاده می‌کنیم، اگر نه از نیروهای دیگر حزب استفاده می‌کنیم و می‌خواهیم تا پایین‌ترین رده‌های حزب هم مشارکت دهیم و از نیروهای نشانه‌دار اصلاح‌طلب و متخصص و همچنین معتدلین حامی دولت حمایت می‌کنیم و نگاه صفر و صدی به مجلس نداریم. اگر شد با اصلاح‌طلبان اصیل شرکت می‌کنیم و در غیر این صورت باز از نیروهای معتدل و مستقل استفاده می‌کنیم. تا جایی بشود مجلسی را سامان داد که پایان افراط گرایی باشد و شکاف دولت و مجلس به حداقل برسد.

این نگاه در جامعه وجود دارد که احزاب در فصل انتخابات فعال و پس از آن منفعل می‌شوند. این نگاه از کجا می‌آید و تا چه حد درست است؟

اولا که احزاب مثل همه مجموعه‌های سیاسی و فرهنگی دیگر به اصطلاح دوران نمایشگاهی دارند. ناشرها روزنامه‌نگاران . فیلم‌سازها همه نمایشگاه‌هایی دارند که دستاورد یک سال کار خود را می‌آیند و عرضه می‌کنند. طبیعی است که این امر از نظر بروز و ظهور اجتماعی، در انتخابات خود را نشان می‌دهند. احزاب در انتخابات بروز و نمود اجتماعی بیشتری پیدا می‌کنند. در بقیه اوقات هستند، اما آرام‌تر و بی سرو صدا تر. اما احزاب اگر شرایط ایده‌آل اجتماعی برایشان فراهم باشد، می‌توانند فعالیت بهتری کنند. اگر تنگناهای بعد از انتخابات نباشد، می‌توانند فعالیت بهتری کنند. بعضی از این دست نگاه‌ها برمی‌گردد به شرایط حاکمیت؛ چرا که در آستانه انتخابات، فضای سیاسی گشاده‌تر و بعد از انتخابات فضا بسته‌تر می‌شود. خب طبیعی است که هیجانات انتخاباتی فروکش می‌کنند و می‌گویند احزاب تعطیل می‌شوند، در صورتی که احزاب با محدودیت‌های بیشتر در حال فعالیت آهسته‌تری هستند.


ارسال نظر

Go to TOP