تاریخ انتشار:۰۴ شهریور ۱۳۹۷در ۹:۰۹ ب.ظ کد خبر:4736

روحانی اپوزيسيون نيست

محمدصادق جوادی حصار، عضو شورای مرکزی حزب اعتمادملی در یادداشتی به برسسی سخنرانی اخیر حسن روحانی، رییس جمهوری در حرم امام خمینی پرداخته است.   به گزارش سایت رسمی حزب اعتمادملی، متن کامل این یادداشت که در روزنامه اعتماد منتشر شده در ادامه آمده است: سخن گفتن در ...

محمدصادق جوادی حصار، عضو شورای مرکزی حزب اعتمادملی در یادداشتی به برسسی سخنرانی اخیر حسن روحانی، رییس جمهوری در حرم امام خمینی پرداخته است.

 

به گزارش سایت رسمی حزب اعتمادملی، متن کامل این یادداشت که در روزنامه اعتماد منتشر شده در ادامه آمده است:

سخن گفتن در فضاي مرقد امام (ره) و به مناسبت هفته دولت اقتضائاتي دارد. اتكاي دولتمردان بر شالوده هاي فكري و رفتاري امام يكي از اين اقتضائات و تكيه بر مردم و اميد به استقلال از طريق پشتيباني هاي مردمي نيز يكي از مهم ترين شالوده هاي فكري امام است.

دولت آقاي روحاني اكنون بيش از هر زمان ديگري نيازمند اين مولفه است و تجديد ميثاق به مناسبت هفته دولت موقعيت مناسبي براي تاكيد بر مطالبات مردم به شمار مي آيد. از همين رو شاهد بوديم كه در اين مراسم بر چند نكته تاكيد داشت. مساله تفكيك ناپذيري ميان اجزاي نظام مهم ترين بخش از سخنان روحاني بود، زيرا از نگاه مردم و… نگاه جهانيان نمي توان بين دولت، روحانيون يعني دستگاه فكري و فرهنگي تغذيه كننده نظام جمهوري اسلامي و ساختار حاكميتي نظام يعني اجزاي ديگر نظام غير از قوه مجريه تفكيك معناداري قائل شد، لذا هر تلاشي براي جدا كردن دولت از بدنه نظام يا تضعيف دولت: مصداق سر شاخه نشستن و بن شاخه بريدن است.

اين موضوعي است كه آقاي روحاني در سخنان خود قصد القاي آن را داشت و تاكيد بر كنار هم بودن نهاد روحانيت، دين و دولت نيز در جهت اين بود كه به تضعيف كنندگان دولت بگويد آبشخور فكري و فرهنگي همه دولت ها در نظام جمهوري اسلامي ايران، حوزه هاي علميه بوده است.

به اعتقاد من اشاره روحاني به حوزه هاي علميه كاملا تعمدي بود، چراكه اين روزها حركت هايي از سوي حوزه عليه دولت شكل گرفت كه در شعار « اي آنكه مذاكره شعارت، استخر فرح در انتظارت» دريافت شد.

توقع روحاني اين است كه اهل حوزه و منابع تغذيه كننده فكري و فرهنگي نظام جمهوري اسلامي بين اجزاي دولت و اجزاي حاكميت تفكيك قائل نشوند، زيرا اين بخش ها از يك سو تغذيه كننده فكري حاكميت نظام هستند و از سوي ديگر همراه كننده بدنه ملت با حاكميت.نكته قابل توجه ديگر در سخنان روحاني آنجاست كه مي گويد: «اين فكر كه كسي مي تواند حساب خود را از ديگري جدا كند، اشتباهي محض و بزرگ است.»

روحاني در اين بخش از سخنان خود دو طيف را مي تواند مدنظر داشته باشد. نخست، دستگاه هاي حاكميتي و مجموعه هاي متعلق به نظام كه در حقيقت قطعه هاي تكميل كننده پازل حاكميت و دولت به شمار مي آيند.

قوه قضاييه، قوه مقننه، نيروهاي نظامي و انتظامي و دستگاه هاي حاكميتي كه به دولت پاسخگو نيستند در اين گروه قرار مي گيرند. اين نهادها نمي توانند خود را جداي از دولت تصور كنند، زيرا نمره اينها با دولت جمع شده و معدل گيري مي شود. به عبارتي، كم شدن از نمره دولت نمره آنها را نيز كم مي كند. سخنان روحاني اما مي تواند اشاره تلويحي به حاميان دولت نيز باشد.

از بخشي از اصولگرايان تحت عنوان اعتداليون گرفته تا اصلاح طلباني كه از روحاني حمايت كردند. در مورد فاصله گرفتن يا نگرفتن اين مجموعه از دولت اما بايد نگاه دقيق تري داشت. درست است كه حاميان دولت نمي توانند روي حمايت خود از روحاني خط بكشند اما مي توانند به صورت گزينشي حمايت كرده و در مواردي مسووليت كار دولت را به عهده خود دولت واگذارند. حرف آقاي روحاني در مورد حساب خود را جدا كردن در مورد اين گروه از حاميان كه توده مردم يا جريان هاي سياسي و حزبي هستند، صدق نمي كند زيرا دولت در اين مدت به خواسته هاي آنان تن نداده است.

اگر دولت به مطالبات، خواسته ها يا مشاركت آنان تن مي داد، امروز مي توانست اين حرف را بزند اما حالا كه در خيلي از موارد به آنان بي توجهي كرده است، نمي تواند بگويد كه شما از نتايج عملكرد دولت جدا نيستيد. دولت در بسياري از موضوعات و اتفاقات حاميان خود را شريك نكرده است و به همين خاطر حاميان آن مي توانند از اين دريا عبور كنند بدون اينكه خيس شوند.

پل عبور از مطالبات مردم را روحاني زد و حالا بايد انتظار داشته باشد كه حاميانش از همين پل عبور كرده و مسووليت بي توجهي هاي دولت به خصوص در حوزه اقتصادي را نپذيرند. روحاني در بخش ديگري از سخنان خود توانايي هاي دولت را به رخ كشيد و گفت كه دولت جمهوري اسلامي آن قدر توانايي دارد كه لابي صهيونيست را فشل كند، برنامه هاي امريكا را در سازمان ملل مختل كند، برجام را با وجود فشارهاي بين المللي امريكا حفظ كند و همان طور كه در گذشته ها توانسته با اتكا به مردم از بحران ها عبور كند، اكنون نيز مي تواند با اتكا به مردم و با تكيه بر توانايي هاي ديپلماتيك و غير ديپلماتيك كشور از بحران هاي پيش رو عبور كند.

سخنان آقاي روحاني نشان داد كه او دقيقا متوجه شده كه پاشنه آشيل دولت اش بي اعتمادي مردم است. سخن گفتن از مردم يعني او درك كرده كه اگر مردم پشت دولت نباشند او و دولت اش توان چنداني نخواهند داشت. بنابراين اگر بخواهد پشتوانه هاي ملي را براي خود احيا كند بايد حتما به مطالبات مردم توجه كند. روحاني خود مي داند كه وعده هاي محقق نشده فراواني از جمله موضوع حصر، گشايش ها و رونق اقتصادي، توسعه مشاركت ملي، افزايش آزادي هاي مدني، گردش آزاد اطلاعات، رعايت گسترده حقوق شهروندي و … دارد.

روشن است كه هر چه بيشتر به اين وعده ها توجه شود، اعتماد مردم به روحاني بيشتر خواهد شد. نكته آخر اينكه، انتظار مي رود مردم نيز شرايط روحاني را درك كنند. بدون شك تمايل قلبي او به عنوان يك رجل سياسي اين نيست كه به عنوان يك رييس جمهور ناموفق و ناكارآمد معرفي شود. مي دانيم كه او تلاش هاي بسياري كرد اما تلاش هاي داخلي و خارجي بسياري نيز براي متوقف كردن او بود. ناديده گرفتن آن تلاش ها و صرفا متهم كردن روحاني، منصفانه نيست.

بايد خودمان را جاي روحاني قرار داده و ببينيم كه مي توانستيم بهتر از او عمل كنيم؟ توجه داشته باشيد كه روحاني نمي تواند به سيم آخر زده و بگويد كه افشاگري مي كنم، اسرار مگو را برملا مي كنم و … او نمي تواند به عنوان رييس جمهور نقش يك رهبر اپوزيسيون را ايفا كند، بنابراين بايد قبل از قضاوت در مورد عملكرد او، شرايط و سختي هايي كه در انجام ماموريت خود دارد را در نظر بگيريم.
پایان پیام


ارسال نظر

Go to TOP